Drakula je izmišljeni lik, verovatno najpoznatiji vampir u literaturi i na filmu. Stvorio ga je irski pisac Bram Stoker 1897. godine napisavši horor roman "Drakula".

Istorijski lik Drakula, Vlad Drakulea III, živio je u 15. veku u Vlaškoj. Na jednom sastanku sa mađarskim orijentalistom Vamberijem, Stoker se zainteresovao za priče i legende o Vladu Drakulei kog je posle toga i uzeo kao uzor za lik u romanu "Drakula". Navedenog Vamberija spominje čak i lik romana "van Helsing".

*preuzeto sa OVE adrese ! ! !

HOROR FILMOVI

Horor filmovi su osmišljeni ne bi li izazvali strah, bojaz, gađenje, teror ili užas kod gledalaca. Zapleti, zle sile, događaji i likovi nekada i vanzemaljskog porekla se nameću svakodnevnici. Likovi u filmovima su vampiri,zombiji, razna čudovišta, serijske ubice i drugi likovi inspirisani strahom. U početku filmovi to su bili likovi iz knjiga, kao što je “Drakula”, “Mumija”, “Čovek vuk”, “Fantom iz opere” i “Dr. Džekil i Gospodin Hajd”.



U početku su bili kritikovani zbog slikovitog nasilja i okarakterisni kao niskobudžetni filmovi B produkcije, eksploatisani filmovi. Bilo kako bilo, neki velike kuće i ugledni režiseri su napravili pomake u ovom žanru. Neki horor filmovi vuku na neke druge žanrove, kao što su naučna fantastika, fantastika, crne komedije i trileri.


1922. Nosferatu


Žanr horor je star koliko i sam film. Prvi prikaz vanzemaljskih pojava su se našle u nekoliko kratkih nemih filmova koje je snimio pionir kao što je bio Georges Méliès kasnih 1890-tih,najznačajniji je bio Le Manoir du diable “Đavolji zamak” iz 1896, kojem se pripisuje da je bio prvi horoh film. Drugi njegov projekat je bio 1898 godine La Caverne maudite “Pećina demona”.


Prvi horor film “Đavolji zamak” (1896, Georges Melines)


Početak 20-og veka predstavlja prekretnicu horor filmova ukljičujući prvo pojavljivanje čudovišta u dugometražnoj formi “Kvazimodo”( Quasimodo), Zvonar Bogorodične crkve koji se pojavio u knjizi Viktora Igoa "Notre-Dame de Paris" objavljene 1831. Film “Kvazimodo” se prikazuje zajedno sa “Esmeraldon”Alisa Gaja (1906), The Hunchback (1909), The Love of a Hunchback (1910) and Notre-Dame de Paris (1911).


Notre-Dame de Paris (1911)


Prve prikazivane horor filmovi su kreirali nemački režiseri 1910-ih, 1920-tih godina, koji su u mnogome uticali na dalji razvoj Holivuda. 1920 The Cabinet of Dr. Caligari Roberta Viena je bio, kako kontraverzan američkoj publici zbog posleratnog stanja, tako je imao uticaj na njegov ekspresionistički stil. Najstari film tog doba je bio prvi inspirisan vampirima, Nosferatu (1922) F. V. Murnaua, nelegalna adaptacija knjige “Dracula” Brema.


The Cabinet of Dr. Caligari


Ranije holivudske drame udvostučile su se u horor tematici, uključujući i verziju Zvonar Bogorodične crkve iz 1923.godine i “Čudovište”(The Monster) iz 1925.godine (u oba filma uloge tumači Lon Čejni (Lon Chaney), prva američka zvezda horror filmova). Ipak, njegova najpoznatija uloga je bila u filmu “Fantom iz opera”(The Phantom of the Opera) iz 1925.možda istinski prethodnik globalno poznatih horror serijala.


The Phantom of the Opera



Početko 1930.godine američki producenti, najviše Universal (Universal Pictures Co. Inc.) popularišu horor filmove, prikazujući na platnu seriju uspešnih Gotik filmova uključujući „Drakulu“ (Dracula) iz 1931. i „Mumiju“The Mummy (1932). Neki Gotik horori su se stopili sa naučno-fantastikom kao što je „Frankenštajn“ (Frankenstein) Džejmsa Vejla (1931) i „Nevidljivi čovek“(The Invisible Man) (1933). Ovi filmovi, osmišljeni da oduševe, takođe sačinjen od značajnih elemenata. Pod uticajem Nemačkog ekspresionizma ’20-tih godina. Neki glumci su počeli da grade svoje karijere u ovakvim filmovima, kao što su to bili Bors Karlo(Boris Karloff) i Bela Lugozi (Bela Lugosi)


Frankenstein(1931)


Ostali stidiji nisu imala tako veliki uspeh, ali Paramaunt 1931. izbacuje film “Dr. Džekil i Gospodin Hajd” (Dr. Jekyll and Mr. Hyde) Rouben Mamoulian i “Misterija voštanog muzeja” (Mystery of the Wax Museum) Majkla Kurtisa (Michael Curtiz's)Vorner Broders studija, koji su takođe bili veoma poznati filmovi.

[img]http://cache.eb.com/eb/image?id=61733[/img]
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931)



Univerzal studio nastavlja sa radom i tokom 1940.godine sa filmom “Čovek vuk” (The Wolf Man) iz 1941-e, ne prvi film sa vukodlacima, ali svakako najuticajniji. Tokom čitave decenije Univerzal je nastavio da pravi više nastavaka istog filma, na primer serija Frankenštaj, kao i druge u kojima se pojavljuju čudovišta iz istog filma.


The Wolf Man (1941)

Takođe tih godinaVal Luton(Val Lewton) bio režirao seriju uticajnih filmova B produkcije za RKO studio, uključujući “Ljudi mačke”(Cat People) iz 1942, I Walked with a Zombie iz 1943 i The Body Snatcher iz1945.
1950.



Sa značajnim promenama u tehnologiji koje su se desile 1950-ih godina. Ton koji se pojavio u filmovima otcepio je horor filmove od Gotik stila i pripojio ih naučnoj fantastici. Na izgled beskrajna produkcija nisko budžetnih filmova sa temom kako čovečanstvo pobeđuje vanzemaljske pretnje i smrtonosne mutacije . Ovi filmovi su omogućile obilate mogućnosti pri eksperimentisanju sa publikom, sa patentom kao što je 3D i "Percepto" producent Viljem Kesl (William Castle's) je koristio tehnologiju pseudo-elektroskog šoka za film The Tingler iz 1959. mameći publiku za, iz nedelje u nedelju, sve većim i jačim strahom.



Klasični filmovi ovog perioda The Thing from Another World iz 1951. Christian Nyby-a ali se smatra da je to delo Haurda Hoksa (Howard Hawks) i Invasion of the Body Snatchers Dona Sigela(Don Siegel's) iz1956. su uspeli da kanališu paranoju hladnog rata, u zastrašujuću atmosferu bez direktnog uticaja događaja tog perioda. Reditelji su tokom decenije nastavili da spajaju elemente horror filma sa naučnom fantastikom.


The Curse Of Frankenstein (Hammer Production, 1957)

Period krajem 1950-ih i početkom 1960-ih, je predstavljao razvitak prizvodnje horor filmova, uključujući Veliku Britaniju “Hammer Film Productions”.Ovaj studio je doživeo veliki internacionalni uspeh, krvavih filmova u boji, koji su koristili likove iz klasičnih filmova: The Curse of Frankenstein (1957), Dracula (1958), and The Mummy (1959) kao i mnogi nastavci. Studio i režiser Terens Fišer(Terence Fisher),su su prihvaćeni od strane većine kao pioniri modernog horor filma. Drugi stidiji su takođe doprineli razvitku filma u Velikoj Britaniji 1960-ih i '70-ih uključujući Tigon-British and Amicus, najpoznatijih po svom antološkom filmu Dr Terror's House of Horrors (1965).


Dr Terror's House of Horrors (1965).


American International Pictures (AIP) su takođe napravili seriju filmova sa temom iz knjiga Edgara Alana Poa koje je režirao Rodžer Korman(Roger Corman) u glavnoj ulozi sa Vinsentom Prajsom(Vincent Price).Ovi ponekad kontraverzni u utrli puteve za filmove sa eksplicitnim nasiljem kako u horror filmovima tako i u meinstrim filmovima.

preveo:eevil

*preuzeto sa OVE adrese ! ! !

1. "Variola Vera" (1982), by Goran Markovich
2. "Deja Vu" (Vec Vidjeno, 1987), bu Goran Markovich
3. "Vampires Are Among Us" (1989), by Zoran Chalich
4. "The Holy Place" (1990), by Djordje Kadijevich
5. "Full Moon Over Belgrade" (1993), by Dragan Kresoja
6. "T.T. Sindrom" (2001), by Dejan Zechevich
7. "Strangler vs. Strangler" (Davitelj protiv davitelja, 1984), dir.
Slobodan Shijan
8. "The She-Butterfly" (Leptirica, 1973), dir. Djordje Kadijevic

Ove horor filmove sam preuzeo sa jednog foruma.Od ovih filmova gledao sam "Leptiricu" a mozda sam i druge ali se ne secam.Ako neko nesto znao o ovim filmovima neka to kaze tj.iznese preko komentara ili p.poruke (meni) pa cu ja to da stavim na blog.Mogu da vam preporucim jos jedan film koji nije na ovoj listi ali je po meni dobar.To je film "Brod duhova" a rezisera ne znam.Takodje ako nesto zna i o ovom filmu,zna sta mu je ciniti!

*deo iz filma "Leptirica",tj.slika

Opšte je poznata činjenica da je vampir jedina reč iz srpskog jezika koja je opšteprihvaćena u svim svetskim jezicima.

U raznim delovima slovenskog sveta vampir se naziva i drugim nazivima: vukodlak, lampir, lapir, vjedogonja, jedogonja, a najčešće - upir. Iz ove poslednje može saznati poreklo reči vampir. Naime, stari Sloveni su, kao i većina starih naroda, smatrali da će, ako se telo mrtvog čoveka ne spali, njegova duša ostati zauvek zarobljena na ovom svetu i nikad neće naći mira. Zato su svoje mrtve podvrgavali "tretmanu" u kome su ih spaljivali na velikoj lomači i tako ih ispraćali u "večna lovišta". Međutim, dešavalo se (naročito za vreme ratova ili velikih bolesti), da se telo nekog stradalnika uopšte ne pronađe i ne isprati kako dolikuje, što je, navodno, dovodilo do toga da nesrećnik ubrzo počinje da ustaje noću i ubija ljude. Sve dok se, ne nađe neko ko će ga "počastiti" glogovim kocem.

Na staroslovenskom, reč za vatru je - pir, a un označava negaciju. Dakle reč un-pir ili u-pir (ne-vatra), bi označavala nešto što se ne može vatrom uništiti, čemu vatra ne može ništa. U ovom slučaju reč je o čoveku koji je, zbog određenih grehova, kažnjen (od strane bog(ov)a) time da postane vampir i doveka luta po zemlji, ili jednostavno, mrtvaca čiji leš nije spaljen.