Dve Marije

.....................................................................
Ako ne mogu da ti dotaknem lice
I zagledam ti se u oči duboko
Putujući kroz tvoju dušu
U dubine u koje niko još
Nije zalazio

Ako ne mogu da spustim svoju ruku
Na tvoju i stegnem ti prste
Osećajući strujanje što nas povezuje
I kad smo miljama daleko
Jedno od drugog

Ako ne mogu da te zagrlim oko struka
Uvlačeći prste ispod tvoje majice 
Da osetim poražavajuću
Nežnost tvoje kože
Kao nekad





...

............................

Neuhvatljiva nit
u procepu između dva htenja
između dve igre rečima
između onog što je nestalo
i onog što nastati
nikad neće

Trenutak slabosti što
kroji vekove
glavčina točka što se okreće
ne obazirući se na
prazna obećanja
sujete...

........................... ...................... ..................... ...................... ................

... grizu zubi samoće napuklo srce vremena

zastalog u tvom

poslednjem poljupcu...

tišina struže opnu razuma

rastočenog pogledom tvojih

sijajućih očiju ispunjenih ljubavlju

za mene, nekad...

.................................................. .................................................
Vreme je da se postane lepim
poput leptira
iz ličinke
poput lotosa
iz mulja..

Vreme je
da se postane najboljim
što je moguće biti
da bi se ovaj svet
učinio milosnijim..

Vreme je Sada.

Proleće ovog Postojanja
čeka na naše cvetanje...

................................................... .................................................

Not ony to be a Lover

 

but as well

 

a door to the Unknown...

 

...**........................ ............................ ** ...............................
Videti nebo u tvojim očima
drhtati kao vrba nagnuta nad jezerom
zanemeti
bez
upozorenja

Raspršiti se u nepostojanje
obgrliti svaku travku na zemlji
izlivati se
i teći,
teći...

 

Da li je istorija čovečanstva

istorija nasilja

 

započetog u nama samima?

 

 

 Kako zaustaviti rat u sopstvenoj duši

i doći do pravog unutrašnjeg mira..?

 

 

Trenutak
u kom želja
dobije lice
u tvojoj svesti
Poprimi oblik nečijeg
tela
nečijih usana
osmeha
zračenja
pre nego
upije boju nečijeg glasa
Trenuci
u kojim dišeš duboko
kao davljenik
koji izranja na površinu
ili
kao mladić
što leži na leđima
na širokom polju
obasjanom suncem
sa
slamkom u ustima

 

******************

ps. i'll be there ;)

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


Želim da te volim

Ljubavlju bez tragova...







ps.
Godard - Castel del Monte - Voi Che Amate

I feel I will lose myself in this love for you.
And I am so afraid of that.
I haven't feel like this for a long time.
I am afraid to tell you
how much I love you.
How deep are the feelings I feel for you.
How the depths of my soul are reacting on every your move, outer or inner.
I wanna run away from you,
deny you
deny what I feel
say - it is not true,
it is not happening.
I am afraid to let myself to it.
Feel like I could die from this love.
I am so intrigued by your soul
I wanna taste it, know it, feel it, see deep into it, melt in it, vanish within it... wish to lose myself in you...
You moved me.
You came and just pushed away few little blocks in my life. And I was destroyed for good.

There is some inner body in me which becomes erected only by thought of you.
I am surprised. What is this?
I don't know anything about this...
I could as well cry till the rest of my life
because of the grace I felt

I want you to stay away from me
for the rest of my life has no sense without you.

Osećam da propadam
padam u zaljubljenost
u duboki tamno plavi svemir
ispunjen dalekim blistavim
srebrnim zvezdama

Podižem ruke iznad glave
Volela bih da im se približim
da ih dotaknem vrhovima prstiju
ali samo padam
sve dublje i dublje

Uplašena i iznenađena
poput deteta ostavljenog
u sred prekrasne šume  

Zaljubljeno srce

kuca u ritmu

svemira...

 

 

ps. my first haiku attempt ;)

A onda me dodirneš.
Tvoji prsti pomiluju moju kosu
i nežno zakrivljenu liniju mog vrata.
Tvoje se usne blago osmehnu
i svet je ponovo ceo.

Imala sam viziju
Ispunjenost svuda unaokolo

Ti

Mora biti da je to od ove prekrasne svetlosti sunca
Ili zbog ptica što lete visoko na nebu
Ili od dece koja se smeju u parku

Ove predivne zelene svetlosti
po lišću drveća

Nečega u vazduhu
mora biti


Ne može biti
da se
da se zaljubljujem
u
Tebe